Sanat, insanlık tarihinin her döneminde var olan bir olgudur. Ä°nsanlığın geçirdiÄŸi evrimler yaÅŸama biçimlerini, yaÅŸama bakışlarını, sanat biçimlerini ve sanata bakışlarını deÄŸiÅŸtirmiÅŸ, her dönemde ve her toplumda, sanat farklı görünümlerde ortaya çıkmıştır.

Bugün sanatın "duygusal ve düÅŸünsel etkileme gücü"ne sahip oluÅŸu daha belirleyicidir. Bu anlayışa en uygun tanımı yapan Thomas Munro'ya göre; "sanat doyurucu estetik yaÅŸantılar oluÅŸturmak amacıyla dürtüler yaratma becerisidir." Sanat, güzel ile uÄŸraşır. Güzel göreceli bir kavramdır. Kendi içinde tutarlı bir bütünlüÄŸü taşıyan ÅŸey çirkin, acı verici, iÄŸrendirici bile olsa estetik açıdan güzeldir.

Sanat, nesnel ve öznel yaklaşımlara göre farklı açıklanır. Nesnel yaklaşımda sanat, toplumsal etkilerle, öznel yaklaşımda ise salt bir bireysellikle yaratılır.

Kant'a göre; sanatın kendi dışında, hiçbir amacı yoktur. Onun tek amacı kendisidir. Güzel Sanatı ancak deha yaratabilir.

Hegel'e göre; sanattaki güzellik doÄŸadaki güzellikten üstündür. Sanat, insan aklının ürünüdür. Kendisine doÄŸanın taklidinden baÅŸka amaç bulmalıdır.

Marks'a göre; yaratıcı eylem, insanın ve doÄŸanın karşılıklı etkileÅŸiminin bir aÅŸamasıdır. Bu, toplumsal bir karakter taşır. Sanat, yaÅŸamı insanileÅŸtiren bir olgudur. AraÅŸtırıcı, yaratıcı, çok yönlü tümel insana ulaÅŸma çabası içinde sanatlar geliÅŸebilir.

B. Croce; güzelliÄŸin yerine anlatımı öne çıkarır. Sanat, sezginin ve anlatımın birliÄŸidir. Bireysel ve teorik bir etkinliktir. DoÄŸa, sanatçının yorumu ile güzel olabilir.

Sonuç olarak Sanat, deha düzeyindeki zekanın, var olana karşı tepkisinin, tutarlı bir bütünlük içerisinde somutlaÅŸtığı bir alandır. Sanatçı, zekası ve sezgileriyle çağının önünde giden insan olduÄŸu için, gerçek sanatın anlayanı azdır. Onu anlamak için çaba gerekir.